Jij ziet minder dan 2% van alle digitale informatie die er is
arrow_drop_up arrow_drop_down
31 oktober 2019 

Jij ziet minder dan 2% van alle digitale informatie

Onlangs werd ik in de Mediatheek van Fontys Eindhoven bijgepraat over de vele mogelijkheden om digitale informatie te vergaren via de bronnen waartoe wij toegang hebben. Mijn mond viel open van verbazing toen werd gesteld dat minder dan 2% procent van alle digitale informatie ├╝berhaupt via Google vindbaar is. Totdat de uitleg kwam…

Wat vind je eigenlijk via Google?

In de loop der jaren krijg je als gebruiker van Google als zoekmachine steeds meer het beeld dat je alles wel kunt vinden via de zoekmachine gigant. Encyclopedie├źn verdwenen uit onze boekenkasten, want alles was toch wel online te vinden. Echter, niets is minder waar.

Er zijn vele bronnen van informatie waar Google helemaal niet bij kan of welke Google niet kan lezen. Daarover straks meer. Laten we beginnen bij de informatie die wel bij Google te vinden is.

Google verzamelt informatie van websites via de Googlebot. De Googlebot is de naam voor de webcrawler van Google. Er bestaat een desktop en een mobiele versie van deze webcrawler. Heel basaal gezien leest de Googlebot de content op websites en rangschikt deze vervolgens in de zoekmachine. Googlebot kan teksten lezen, maar geen plaatjes. Dit is ook de reden dat er voor afbeeldingen een “alt-tekst” veld bestaat. Dat je deze ook moet invullen om beter vindbaar te worden, spreekt voor zich ;).

Wat Google allemaal kan lezen en indexeren is continu in ontwikkeling. Zo kan Google ook PDF’s lezen en zie je deze ook terug in de zoekresultaten. Een andere recente ontwikkeling is dat Google in staat is om te zoeken in audio. In Amerika kun je in de zoekresultaten nu al content verwachten welke in podcasts wordt besproken, hoe gaaf is dat! Medio 2020 verwachten wij dit ook hier in Nederland.

Hoewel deze ontwikkelingen allemaal heel mooi zijn, blijft het feit aanwezig dat Google ook vooral heel veel niet kan zien. Hoe zit dat?

Betaalde bronnen van informatie

Het grootste deel van de verklaring zit hem in alle informatie die tegen betaling verkrijgbaar is. Denk aan de vele bronnen van media, onderzoeken en KvK-gegevens. Bronnen als CompanyInfo, Statista, GetTheLead of NexisUni. En wat te denken van de steeds vaker gepubliceerde Premium artikelen van bronnen als De Telegraaf en het AD? En dit is nog maar het topje van de ijsberg.

Premium Artikelen

Steeds vaker komen we premium artikelen tegen, zoals hier bij De Telegraaf.

De hoeveelheid informatie vanuit betaalde bronnen is haast onuitputbaar. En Google kan deze helaas niet indexeren. We zijn er nog niet…

Content op sociale media

Op sociale media zit nagenoeg alle content achter slot en grendel. Denk bijvoorbeeld maar eens aan Facebook. Je krijgt zonder ingelogd te zijn bijna niets te zien. Veel content wordt ook gedeeld in gesloten netwerken, zoals in groepen. Bij LinkedIn is het niet veel anders, maar Twitter is bijvoorbeeld een uitzondering. Die content is nagenoeg wel allemaal indexeerbaar. Al moet ik toegeven dat ik Twitter zelden tegenkom in de zoekresultaten bij Google. De prioriteit van deze content is dan ook erg laag.

Conclusie: eye-opener

Wat de lezing in de mediatheek mij vooral heeft gegeven is een nieuw perspectief. Nooit eerder had ik erbij stil gestaan dat de bron die ik verreweg het meest gebruik voor het vinden van informatie eigenlijk maar zo weinig van de informatie aan mij kan geven. Er is nog zo veel meer.

Over de schrijver
Marc de Groot begon eind jaren '90 zijn avontuur in de wondere wereld van online marketing. Marc is eigenaar van DGOC Online Marketing en actief als online strateeg en "het gezicht van". Daarnaast is Marc sinds 2019 docent e-commerce aan de Fontys Hogeschool in Eindhoven.
Reactie plaatsen

Wij houden van cookies